تب از پیشانی ات افتاد ، سر بر شانه ام بگذار

فرو رفت بغض بی بنیاد ، سر بر شانه ام بگذار

صدای خنده از دالان چشمانت رها گشته

لب خشکیده ات از بوسه ها پرباد ، سر بر شانه ام بگذار

ز گیسوی بلندت حلقه ها افتاده بر خوابم

به افسوس شعر میخواند باد ، سر بر شانه ام بگذار

تنت چون سرزمینهای مه آلود سرد و بی جان ست

به مرز دکمه هایت میرسد مرداد ! ، سر بر شانه ام بگذار

میان جنگل مویت هزاران دام بر پا شد

شکارت میشوم ای بهترین صیاد ، سر بر شانه ام بگذار

اگر از وهم اهریمن مرا بر کوه می رانی

هزاران ضربه بر کاخش زند فرهاد ، سر بر شانه ام بگذار

#سپهرام_بهرام

+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم شهریور ۱۴۰۲ ساعت 15:11 توسط سپهرام بهرام  |